Gelukkig ongelukkig?

Gelukkig ongelukkig?

24 juli 2019 Uit Door Danielle

Bezig met gelukkig zijn, het lijkt vandaag de dag wel de nieuwe levensinvulling te zijn geworden. Het maakt niet zo heel veel uit of ik nu op Facebook of Instagram kijk, de foto’s en verhalen van verre reizen, geweldige festivals of feesten komen me tegemoet. Blije gezichten op de meest exotische bestemmingen met de meest fantastische verhalen, het is een projectie van het leven wat schijnbaar zo ontzettend goed is. Herkenbaar?

Het lijkt wel of we op de één of andere manier het idee hebben gekregen dat het leven alleen maar leuk moet zijn. Laatst hoorde ik een spreker in zijn toespraak vertellen over het feit dat we vroeger dachten dat we het leven op aarde hadden en de hemel boven, waar alles goed en prachtig is, en waar we na onze dood naar toe gaan. In dezelfde toespraak gaf hij aan dat we tegenwoordig vanuit de overtuiging leven dat dezelfde hemel van toen er vandaag de dag niet meer is. Het lijkt erop dat we deze hebben afgeschaft in een poging om de hemel naar aarde halen. Met het streven naar een onmogelijke regel van geluk lijkt het inderdaad wel of we hier mee bezig zijn.

Wanneer we de werkelijkheid naast onze social-media accounts leggen kunnen we ‘zoek de verschillen’ er wel op toepassen. Ze komen namelijk helaas vaak genoeg niet met elkaar overeen. Lange wachtlijsten voor hulp op het psychische vlak, depressie die zijn opkomst maakt evenals de burn-out zijn harde bewijzen van deze verschillen.

Hoe komt het toch dat we met elkaar op dit punt terecht zijn gekomen? Waarom zijn we zo bezig met het zoeken naar ultiem geluk? Met mindfulness trainingen, bewust leren omgaan met stress of beter leren ontspannen denken we de oplossing te vinden voor ons onrustige brein. Het zijn zomaar een aantal voorbeelden die ik hier benoem, de lijst met dingen die we kunnen ondernemen om ons brein meer tot rust te brengen is tegenwoordig oneindig lang. Maar brengt rust ook geluk?

Van ons Nederlanders wordt altijd gezegd dat we zo’n nuchter volkje zijn. ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’, een bekend gezegde wat vaak gebruikt wordt als er over de Nederlandse mentaliteit wordt gesproken. Maar denken en gedragen we ons echt nog zo? Gaat deze vlieger nog wel voor ons op?

Het leven op aarde is niet altijd leuk, soms wel maar soms ook echt niet. Verdrietige dingen, waar we geen vat op hebben gebeuren, ze overkomen ons gewoon. Het leven kan ook ‘gewoon’ zijn, we bevinden ons niet continue op een hoogtepunt of dieptepunt. Periodes waarin het leven ‘voortkabbelt’ zijn geen uitzondering. Dit is het leven, zo zit het nu eenmaal in elkaar. Leuke dingen, spectaculaire dingen wisselen verdrietige gebeurtenissen af in ons ‘gewone’ leven. Zo druk bezig met gelukkig zijn hebben we het er maar moeilijk mee dat het leven af en toe ook best lastig kan zijn. 

Het zijn juist die lastige momenten die we zo hard nodig hebben om weer in verbinding met elkaar te komen. Het lijkt erop dat we vergeten zijn dat we elkaar nodig hebben. Verdriet wordt vaak weggeduwd, het mag er niet zijn en hierdoor veroordelen we onszelf tot onze eigen persoonlijke bubbel. Daar, in ons eigen imperium denken we dat we de kwestie zelf wel het hoofd kunnen bieden, hoe groot of klein het ook is. Doen we onszelf daar juist tekort en hebben we het niet door dat we zelf de veroorzaker zijn? Wij zijn niet gemaakt om alleen te zijn en ook niet om dingen alleen op te lossen. Liefde komt tevoorschijn als we in verbinding staan met elkaar. Door naar elkaars nood te luisteren, hoe klein ook, geven we elkaar dat wat we zo nodig hebben. Elkaar in de ogen kijken en dingen met elkaar delen, ik denk dat daar de oplossing ligt voor onze nood die steeds groter lijkt te worden.

Facebook, Instagram of andere media’s, gebruik ze wijs – bijvoorbeeld voor een afspraak met vrienden te maken om een kop koffie op het terras te gaan drinken. Even bijkletsen in real life in plaats van zweven in cyberspace, een wereld van verschil. Het zal ons goed doen.