Vrij zijn, hoe zit het met jou?

Vrij zijn, hoe zit het met jou?

8 november 2019 Uit Door Danielle

Alles is overkomelijk en alles is ‘overbodig’ behalve het kennen van Jezus. In Filippenzen 3:8 spreekt Paulus over het feit dat hij alles als waardeloos beschouwt, omdat niets meer waarde heeft dan het kennen van Jezus Christus. Letterlijk staat er in de Bijbel geschreven: ‘Echt, ik beschouw zelfs alles als waardeloos, omdat niets meer waarde heeft dan het kennen van Christus Jezus. Ik heb alles als vuilnis weggegooid om Christus te kunnen ontvangen en één met Hem te zijn’. Een fascinerende uitspraak die me aan het denken zet. Want, hoe zit dit nu precies in ons eigen leven? Heb jij weleens op deze manier in je eigen hart gekeken? Wat kom jij daar tegen?

Als ik naar mijn eigen leven kijk heb ik me, vanaf de geboorte van mijn kinderen, volledig gestort in de zorg. Ik wilde niet dat mijn grootste en meest waardevolle schatten iets te kort kwamen. Mijn kinderen, toen ze geboren werden voelde het alsof kleine stukjes uit mijn hart waren gehaald en op de wereld waren gezet. Plotseling hadden deze stukjes armpjes en beentjes gekregen. Ik ging zo in ze op dat alles om mij heen er niet meer toe deed. Ik was ‘de moeder van’ en dit was mijn nieuwe identiteit geworden. Het zou jaren duren voordat ik me dit ging beseffen. Ik raakte mijzelf kwijt in de zorg voor mijn kinderen. Later, toen mijn kinderen groter waren, werd mijn baan de opvolger van de zorg voor mijn kinderen.

Nou wil ik niets afdoen aan de waarde die mijn kinderen voor me hebben, ze zijn namelijk goud in mijn leven en dat blijven ze. Toch werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt waardoor ik op een andere manier ben gaan kijken. Met de pijn en het verdriet wat ik heb leren kennen door het verlies van één die ervoor koos geen contact meer te willen, vind ik het ook een beetje eng om het hier nu over te hebben.

Maken kinderen mij compleet, dat is eigenlijk de grote vraag waar het vandaag om gaat in dit blog. Eigenlijk speelt dit al jaren in mijn gedachten om eerlijk te zijn.  Nu ik deze kern te pakken heb, kan ik concluderen dat dit niet het geval is. Mijn gezin is compleet omdat we leven met Jezus; niet omdat we elkaar nou altijd zo geweldig en lief vinden.

Andere ouders hoor ik weleens zeggen dat hun kinderen echt alles voor ze zijn. Het is een heftige uitspraak. Gevaarlijk ook, onbedoeld bouw je namelijk je huis en het fundament van je leven op deze stelling. Want wat nou dat je ze kwijtraakt? Ze gaan het huis uit, ze verhuizen naar het buitenland of misschien nog erger… Wat als je ‘je alles’ kwijtraakt? Wat blijft er dan nog van jou over?

Terwijl mijn moederhart het uitschreeuwt dat ze inderdaad mijn alles zijn, mag ik deze claim niet op ze leggen. Ik heb dit recht niet. Hoe dol ik ook op ze ben en hoe zeer ik ook van ze geniet. Ik heb zo genoten toen ze, zo klein als ze waren, opgroeiden. Okay, eerlijk is eerlijk, die puberteit vond ik maar niks. Is daar mijn denkproces over ‘vrij zijn’ misschien begonnen?

Wat nou als je alles kwijtraakt? Onze verhuizing vorig jaar heeft ertoe geleid dat ik mijn betaalde baan in de logistieke sector heb opgezegd. Fulltime op kantoor werd vervangen door thuis werken. Onbetaald bezig met mijn websites Daanslife.nl en Puuruithethart.nl en starten met het schrijven van mijn boek. Het boek waar God me, een jaar of drie geleden om heeft gevraagd in een droom. Ik schrok wakker uit een droom waarin me werd gevraagd ‘schrijf een boek over jezelf en maak Mij daarin groot’. De ruimte en gelegenheid hiervoor kwam pas drie jaar later.

Wederom werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt waardoor ik op een andere manier ben gaan kijken. De verandering vorig jaar gaf het besef dat ik mijzelf opnieuw was kwijtgeraakt. Mijn baan was de opvolger geworden van ‘de zorg voor mijn kinderen’. Dit kwam hard aan. Wat was er nog van ‘mij’ over? Langzaam leerde ik op een andere manier kijken. Wat gebeurde er precies? Hoe kan ik het goed uitleggen? Het is lastig om er de juiste woorden aan te geven. Ik kwam op mijn bank terecht en niet achter mijn laptop. Daar leerde luisteren naar mijn hart, echt luisteren. En op die plek vond ik Jezus. Wat Hij daar deed? Hij deed precies hetzelfde als ik, alleen deed hij het al wat langer. Hij luisterde daar namelijk naar mijn hart. Met de woorden die ik ken en eraan kon geven gaf ik het mijne, volledig aan Hem.